Po povratku iz Beograda, u jesen 1968. godine, Jovica (Joca Kenac) Cvetković pridružuje se „Spidersima“.
Grupa je od tada imala korenite promene: u repertoaru, u muzičarskoj postavci i promeni naziva u „Svetlost ponoćne lampe“ po istoimenoj pesmi Džimija Hendriksa…
Na samom početku svirali su: solo gitara, usna harmonika i vokal Jovica (Joca Kenac) Cvetković; ritam/bas gitara i prateći vokal Zoran Zoki Milić; povremeno ritam/bas gitara Nebojša Neša Milošević; bubnjevi Radoslav Mane Nikolić; a deo repertoara, pored Joce, pevao je Vladan Vlada Nenković.
Kasnije, zbog Nebojšinih fakultetskih obaveza i njegove nemogućnosti kontinuiranog vežbanja i sviranja, grupa je našla rešenje u novom bas gitaristi Miroslavu Riletu Ristiću.
Pojava Džimija Hendriksa i „Led Zeppelin“ na svetskoj rok sceni, uticali su na promenu repertoara.
Među prvima u tadašnjoj Jugoslaviji počeli su, pored bit i soul muzike, da sviraju „čvršći“ rok, što ih je odvelo do pobedničkog trona na Gitarijadi u Nišu 1969. godine.
Na predlog tadašnjeg voditelja programa Milovana Ilića Minimaksa, grupa skraćuje naziv u „Ponoćne lampe“.
Kao pobednici Gitarijade, pored novčane nagrade stekli su pravo snimanja „male“ ploče u čuvenom Studiju 6 Radio Beograda, ali tu mogućnost nikada nisu iskoristili bez obzira na to što su imali nekoliko usviranih autorskih pesama.
„Ponoćne lampe“ su svirale na „Vox“ i „Meazzi“ pojačalima, imali su „Holliwood“ bubnjeve sa „Zildjian“ činelama, a pevalo se ili na „Wem“ ili na „Selmer“ ozvučenju. Gitarista Jovica Cvetković imao je „booster“ i „wah-wah“ pedale, što je za ono vreme bila prava retkost.
Tokom svog postojanja svirali su u Gimnaziji, Pedagoškoj akademiji, Gradskom bazenu, Centru za kulturu (hol male sale), Domu omladine…
Često su nastupali u Ćupriji: u Domu JNA, na Pločama, u sali Šećerane… Organizovali su turneju na kojoj su svirali u Beogradu, Zemunu, gradovima Srema.
Preko leta 1969. godine svirali su u Ferijalnom kampu kod Šibenika. Prevozili su se kombijem Ristinog oca ili „land roverom“ braće Sudar.
Početkom 1970. godine Jovica Cvetković napušta „Ponoćne lampe“ i odlazi da okuša sreću kao solo gitarista kragujevačke grupe „Senke“ (preteča grupe „Smak“).
Kako su „Rugalice“ bile u dubokoj krizi, Radmilo Radojković (u to vreme je u više navrata odbijao predlog Zorana Miščevića, lidera čuvene beogradske grupe VIS „Siluete“, da im se pridruži i zajedno sviraju), prelazi u „Ponoćne lampe“ za njihovog solo gitaristu i utiče na korenitu promenu repertoara.
Učešće na Leskovačkoj gitarijadi 1970. godine pamti se po osvojenom prvom mestu publike i proglašenju žirija da su „Ponoćne lampe“ van svake konkurencije (bili su ubedljivo ispred svih učesnika i smatrali su ih profesionalcima, te kao takve nisu ih uzimali u obzir za takmičenje).
Godine 1970, nakon povratka sa gitarijade, sa pevačem Bogdanom Nešićem (solo gitara Radmilo Beli Radojković, bas gitara Miroslav Rile Ristić, bubnjevi Radoslav Mane Nikolić i klavijature Miroslav Krle Krstić) snimili su demo-snimke za singlicu sa četiri numere za „Diskos“ iz Aleksandrovca.
Tekst i fotografije preuzeti iz ” Prve monografije Rock Klan festivala 2014 – 2018 sa antologijom jagodinske rok scene “, autora Dobrice Bate Veselinovića.
